Stan, w którym występuje pełna samoregulacja ekosystemu (→ ekologiczna samoregulacja). Obrazuje ogólną właściwość substancji żywej, polegającą na dążeniu do wzajemnego dopasowywania tworzących ją komponent (→ homeostaza). Z wyjątkiem zmian sezonowych oraz klęsk żywiołowych, w ekosystemie będącym w stanie r.b. nie zachodzą nagłe i drastyczne zmiany liczebności poszczególnych populacji. R.b. ma tym bardziej trwały charakter, im bogatszy jest skład gatunkowy → biocenozy zamieszkującej ekosystem. Naruszenie przez człowieka r.b., często niezamierzone, prowadzi do nieobliczalnych konsekwencji, włącznie ze znacznym zubożeniem, a nawet zagładą całej biocenozy. Najczęstszą przyczyną naruszenia r.b. jest nadmierna eksploatacja zasobów ekosystemu, wprowadzanie toksycznych odpadów lub nieprzemyślane wprowadzenie obcych gatunków. Zob. klimaks