(Haeckla prawo) - teoria sformułowane przez Haeckla (1866), w myśl której rozwój osobniczy (ontogeneza) jest skróconym powtórzeniem (rekapitulacją) rozwoju rodowego (filogenezy). Rekapitulacja nie może być całkiem wierna, ponieważ zarodki i larwy muszą przystosować się do warunków bytowania; dlatego w ontogenezie można wyróżnić, obok cech palingenetycznych, czyli uwarunkowanych przebiegiem filogenezy, także cechy cenogenetyczne, stanowiące odchylenie. Do pierwszej grupy cech należy np. pojawianie się w rozwoju zarodkowym szpar skrzelowych, struny grzbietowej czy zawiązków kończyn, a do drugiej - np. powstanie błon płodowych. B.p. zostało później skrytykowane i zastąpione teorią → filembriogenezy, jednak wskazało na istnienie związku między rozwojem rodowym i osobniczym, co pozwoliło na wyjaśnienie pochodzenia niektórych grup