Symbol Cm, (łac. Curium), pierwiastek chem., metal, Z = 96, m.at. 247,07u, grupa ↑ aktynowców. Otrzymany sztucznie w 1944 r. przez G.T. Seaborga, A. Ghiorso, R.A. James (izotop ²⁴²Cm; w wyniku bombardowania izotopu plutonu ²³⁹Pu jądrami helu ⁴He). K. jest pierwiastkiem silnie promieniotwórczym (1dm³ roztworu zawierającego 7g izotopu ²⁴²Cm samorzutnie wrze); najdłużej żyjący izotop ²⁴⁷Cm (τ_1/2 = 1,56·10⁷ lat). W przyrodzie nie występuje. K. jest srebrzystobiały, błyszczący i kowalny; t.t. 1350°C, t.w. 3100°C, gęstość 13,3g·cm^-3. Konfiguracja elektronów walencyjnych atomów k. 5f ⁷6d¹7s²; w związkach występuje na II, III i IV stopniu utlenienia (w roztworze wodnym tworzy jony: Cm³⁺ - bezb., Cm⁴⁺ - żółtoczerwony). Na powietrzu utlenia się do białego tlenku Cm₂O₃. Otrzymano także inne tlenki: CmO i CmO₂ (czarny), wodorotlenek Cm(OH)₃. K. reaguje z fluorowcami (tworząc CmX₃) i azotem (powstaje CmN); . K. stosuje się w bateriach atomowych (źródło prądu w rozrusznikach serca). Metaliczny k. otrzymuje się przez redukcję CmF₃ parami baru. Nazwany na cześć M. Skłodowskiej Curie i P. Curie.