Nauka zajmująca się analizą rocznych pierścieni przyrostów drewna. Pozwala m.in. wnioskować o wieku drzew (na podstawie liczby pierścieni) oraz o zmianach klimatycznych, jakie zachodziły w czasie rozwoju drzewa (na ogół im wilgotniejsze okres wegetacyjny, tym szerszy słój). Analiza pierścieni u dużej liczby drzew, także martwych, danego gatunku na niewielkim obszarze pozwala przesuwać dendrochronologiczną skalę czasu wstecz, nawet o wiele stuleci. Dlatego dane dendrochronologiczne są wykorzystywane także poza naukami przyrodniczymi, np. do bezwzględnego datowania wykopalisk archeologicznych, jeśli w materiale wykopaliskowym znajdują się odpowiednio duże fragmenty drewna.